Casa Bianca

komst zijn, maar als het kan, Mevrouw Cortelingen, mag mijn ouderloos nichtje dan bij U blijven, tot ze óf een eigen werkkring, óf, wat ik nog duizendmaal liever zou wenschen een eigen thuis heeft gevonden?”

Mevrouw Cortelingen behoefde zich niet lang te bedenken.

„Van harte gaarne zal ik het lieve kind bij me houden, Mijnheer Verheust. Ze is mij zeer lief geworden en het zou me zeer aan ’t hart zijn gegaan, haar in andere handen te geven.”

„U neemt me een pak van ’t hart, beste Mevrouw. Ik kan nu volkomen gerust zijn over het lot van mijn nichtje. En ik zal ’t U niet lastig maken als voogd, wat U over haar beschikt, daar zal ik me ten allen tijde naar voegen.”

„Ik dank u zeer, voor dit groote vertrouwen,” zei Mevrouw geroerd.

„Ik hoop het steeds waardig te blijven.”

Intusschen was het vier uur geworden en Mevrouw merkte op, dat Dé thans wel thuis moest, komen.

Haar oom zag er zeer tegen op, haar de treurige tijding mede te deelen.

Daar klonken echter reeds de vroolijke stemmen der meisjes door de gang en hoorden ze Nettie, die ze, als gewoonlijk, juichend tegemoet liep.

Mevrouw liet Dé’s oom even alleen en spoed

188