Casa Bianca

warme, opofferende kind dat ze nu was, onder zijn dak mocht hebben.

Hoe gaarne ook had hij toegestemd in Tine’s verzoek, om de twee aardige buur-robbedoezen met hun unieken oom te vragen hun gasten te zijn.

Tine had zooveel verteld van dit leuke drietal, dat allen er naar haakten kennis met ze te maken.

Daar kwam de huishoudster binnen om te vertellen, dat allen aan tafel verwacht werden.

„Mevrouw, mag ik de eer hebben?” schertste dokter Durieu, terwijl hij Mevrouw Cortelingen galant den arm aanbood.

„Wat een schatte-pappie ben je toch,” juichte Tine. „Zoo echt deftig doet ie!”

„Met een beetje meer respect over je Pipa spreken, blaag!” zei Karel.

Mevrouw Cortelingen nam heel ernstig des dokters arm en liet zich door hem naar de eetkamer geleiden.

Achter hen aan ging deftig Dé, aan Oom Wim’s arm, Jo, lachend en pret-makend tusschen Karel en Leo, Tine met Rob en Herman met kleine Nettie, die hij inplaats van aan, op zijn arm droeg.

„O, wat beeldig,” riep Mevrouw Cortelingen, toen ze de eetkamer binnen kwamen en allen riepen ’t haar na.

De tafel zag er werkelijk schitterend uit, met

180