Casa Bianca

Hoffelijk maakte hij de deur voor Dé open, liet haar voorgaan.

Een tikje verlegen voor al de vreemde visite die ze daar te zien zou krijgen, liep Dé met neergeslagen oogen de salon in.

Maar toen ze ze opsloeg........

„O!” gilde ze.

„Dag Dé, dag Dé,” jubelde kleine Nettie, terwijl ze Dé om den hals vloog.

En daar kwam Mevrouw Cortelingen naar haar toe en eensklaps werd ze van achteren aan haar rok getrokken en toen ze omkeek zag ze in Jo’s stralende oogen.

„O, wat een verrassingen,” zei Dé, die maar niet kon bekomen van haar verbazing. „Nu begrijp ik ’t allemaal.”

„O ja, dottekop,” lachte Tine, „Wat snugger van ons kippie!”

„Nest, kon je daarom niet met me mee?” zei Dé, terwijl ze Tine naar zich toe trok.

,Als je zoo’n huis vol gasten krijgt kun je als gastvrouw toch niet uitgaan,” zei Tine waardig.

„Dé, wij in dien grooten stoel?” zei Nettie, terwijl ze Dé naar een grooten fauteuil troonde.

Dé nam haar op schoot en knuffelde haar naar hartelust.

„Wat heb ik je lang niet gezien, kleine schat,” zei ze innig. „Ai, wat prikt daar in m’n hals,” viel ze zich zelf in de rede.

„Ik doe ’t niet,” zei Nettie.

Casa Bianca 12

177