Casa Bianca

„Zeg Dé,” zei Herman langs z’n neus weg. „We moesten ons nou dien laatsten middag eens fijn in de kleeren steken. Zul je Tine zien lachen, als we daar in pontefikaal beneden komen.”

„Mij best,” zei Dé argeloos. „Dan doe ik mijn witte Crêpe de Chine aan”.

„En ik m’n smoking,” zei Herman, „Daar heb je me nog niet in bewonderd.”

„Breng m’n hart niet in gevaar,” plaagde Dé. „Daar is geen nood voor,” gaf Herman haar d’r plagerij terug. „Jouw hart is allang verzegd.” „Wat zeg je daar?” riep Dé verbaasd uit.

„O. W.! O. W!” zong Herman.

„Hè, wat flauw,” zei Dé, terwijl ze tot haar groote ergernis voelde, dat ze een kleur kreeg. „Dat is een flauw plagerijtje van Tine. Je weet toch, hoe Tine is. Als die me maar plagen kan.” „O, jawel!” zei Herman met een gezicht alsof hij er niets van geloofde.

„Jongen, wat ben je een naarling,” riep Dé, terwijl haar donkere oogen fonkelden van kwaadheid.

„Nou Deetje, wees maar zoet, ik zal je niet meer plagen.”

„’t Is je geraden,” zei Dé streng. En eensgezind vervolgden ze hun weg.

Bij huis aangekomen zei Herman: „Nu zacht naar boven, anders gaat Tine mee en dan lukt onze verkleedbak niet.”

175