Casa Bianca

„Hoe kom je erbij?” vroeg Mevrouw Tervaart. „Net in een meisjesboek gelezen, Mevrouw, ’t Speelde natuurlijk op een kostschool en de heldin van het verhaal deed het ook, ik vond ’t eenig!”

„Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn in de keuze van je boeken,” zei Oom Wim met een vreeselijk ernstig grootvaders gezicht.

„Hè, ik vind ’t zoo echt, die verhalen van kostscholen,” vond Annie.

„Ja, ik ook,” stemde Meta onmiddellijk in. „En dan van liefde er in, ik vind ’t niets leuk als ze mekaar niet krijgen.”

„Hoor nu zulke kuikens!” riep Oom Wim verontwaardigd. „Toen ik 14 jaar was, las ik nog de verhaaltjes van Moeder de Gans!”

„Geloof er maar niets van,” dolde Rob. „Ik heb al z’n boeken gekregen en daar staat het jaartal in. Hij las alle boeken van Carl May en Aimard, nou en daar komt een hoop van liefde in.” „Je zit er in, man!” plaagde Mijnheer Tervaart.

Daar werd aan de deur van het atelier geklopt en op het „binnen” van Oom Wim, stak Sambo z’n kroeskop om het hoekje van den deur en zei:

„Alles klaar is, master.”

„Prachtig,” riep Oom Wim.

„Dan gaan we gauw boterhammen eten en daarna het bosch in.”

151