Casa Bianca

Oom Wim keek haar verrast aan. Hoe goed voelde dit jonge meisje wat hij in z’n werk gelegd had. Bij het maken ervan had hij immers ook dit blije, juichende gevoel gehad.

Het gezelschap verspreidde zich nu om al het werk, dat aan de wanden hing te bewonderen.

„’t Is net of we in een museum zijn”, lachte Ada.

„Hè, nee,” vond Dé. „Juist niet, in een museum is ’t zoo koud en stil. Hier is ’t zoo echt warm en prettig.”

„Dan moeten jullie maar vaak komen,” zei Oom Wim hartelijk.

„Storen we U dan niet in Uw werk?” vroeg Wil. „Als ik werk, jaag ik jullie wel ’t bosch in en als ik niet werk, vind ik ’t maar wat prettig, zulk bewonderend en begrijpend gezelschap om me heen te hebben.”

„Ijdeltuit!” plaagde zijn zuster hem. Maar haar blik gleed vol trots over den jongeren broer die al zooveel moois gemaakt had.

„Zeg Dien,” vroeg Jo, „welk hoekje van het atelier zou jij het liefste hebben?”

„Ik?” vroeg Dien. „Het rook-hoekje. Dan zou ik een mooie kimono aantrekken en een pakje dames-cigaretten bij me nemen en op den divan gaan luieren. ’ ’

Ze begonnen allen te schateren, ’t Was zoo niets voor die dikke, frissche Dien om zooiets te doen.

150