Casa Bianca

„Neen ” zei mevrouw. „We gaan op tijd eten.” Het was een stille gedrukte maaltijd en telkens dwaalden de blikken af, naar de klok, die on verbiddellijk steeds later wees.

Toen de maaltijd afgeloopen was, zei mevrouw: „Meisjes, jullie gaat je huiswerk maken, ik ga op de fiets den omtrek rond en als ik ze niet vind of iemand ontmoet die ze gezien heeft, ga in het bosch in, misschien zijn ze daarheen gegaan en verdwaald.”

„Laat ik met u meegaan, mevrouw,” zei Juf, die ’t niets prettig vond, mevrouw alleen op zoek te laten gaan.

„Neen, dan zijn de meisjes zoo alleen en Nettie moet toch ook op tijd naar bed.”

„Mag ik daar voor zorgen?” vroeg Dé, terwijl ze haar arm om mevrouw heen sloeg.

„Ja, dat is goed, kindje,” zei ze, terwijl ze Dé over ’t hoofd streek. „En zorg je er ook voor, dat allen rustig blijven werken?”

„Daar zorgen we wel zelf voor,” zei Tine hartelijk. „Gaat u maar rustig heen, we zullen niets doen wat u niet goed vindt.”

„Dat weet ik ” zei mevrouw, terwijl ze een lief de vollen blik wierp op de drie meisjes.

„Mag ik thee schenken?” vroeg Ada. „Ik zal niet morsen.”

Mevrouw moest toch even lachen, want theeschenken was Ada’s zwakke punt, daar ze altijd over de kopjes heen schonk.

126