Casa Bianca

Nu werden de stoelen klaar gezet en nam mevrouw plaats aan de piano. Luchtigjes speelde ze de eerste maten van een wals en het heele troepje liep in wals-tempo om de stoelen heen.

Stop! zei de piano en onder gelach en gejuich trachtte ieder een plaatsje te bemachtigen.

Meta was de eerste die afviel en zonder eenige bitterheid nam zij een stoel van het rijtje weg en ging er op zitten, terwijl ze vol belangstelling keek naar het gedraaf der anderen.

Mevrouw speelde zoo heerlijk bedrieglijk, telkens zoo’n paar heel zachte maten, waarbij ze dachten, dat ’t uit was, dan vlogen ze holderdebolder naar de stoelen, maar als ze merkten, dat de piano niet zweeg, liepen ze weer haastig door. Dit gaf telkens een vermakelijke verwarring.

En nu was de laatste stoel over en kampten Dé en Annie om het bezit ervan.

Langzaam, tergend langzaam speelde de piano en telkens pakte een hand de stoel vast, zoodat die met het tweetal door de kamer schoof.

Daar zweeg de piano plotseling.

„Dé, Dé, maak dat je erbij komt” gilden de meisjes, die vonden, dat het de jarige Job toekwam de prijs te winnen.

Maar Annie klemde zich aan Dé vast, en deze die meende de plaats al in haar bezit te hebben, struikelde in haar haast, rolde languit op den grond, met Annie boven op haar.

120