Casa Bianca

ik hou zooveel van u en Nettie en van allemaal hier.”

„Liev.e, lieve Dé,” zei mevrouw ontroerd en trok het meisje naar zich toe. „Ben je daarom zoo vaak stil en neerslachtig?”

„Ja mevrouw, dan wordt het me te machtig en kan ik niet met de anderen mee doen. Vooral als ze prettige brieven van thuis krijgen, dan ben ik leelijk jaloersch, daar schaam ik me wel voor, maar ik kan ’t niet verkroppen.”

„Heb je geen verjaarsbrief van Vader ontvangen? Gisteren was er toch post voor je.” „Een brief van m’n nichtje uit Arnhem, mevrouw. Vader denkt er niet aan.”

Mevrouw zei niets, maar drukte vast het bruine handje.

„Kom liefje, laten we gaan ontbijten, anders komen jullie te laat op school. En we zullen veel met elkaar praten, als er oogenblikken van moedeloosheid zijn, dan kom je maar bij me en gaan we samen de lichtpuntjes opzoeken.” „Graag mevrouw,” zei Dé geroerd. Toen gingen ze arm in arm naar de eetkamer.

Ook daar was een echte feeststemming. Dé’s stoel was versierd met groen en bloemen en op tafel, vlak bij haar bord stond de mooie bou-quet van Tine.

Maar niets haalde bij den avond. Dat was het glanspunt.

Toen na afloop van het middagmaal, dat in-

118