Casa Bianca

Dé zacht, „Tante vergathetweleensheelemaal.”

Ze werden er allen stil van. Stel je voor, in een vreemd land te zijn en dan niet eens je verjaardag te vieren!

Het heele troepje ging op Dé’s bed zitten en trachtte haar onder vroolijk babbelen af te leiden.

Daar kwam Juf binnen.

„Heeft iemand mijn kleine Nettie ook gezien?” vroeg ze.

Nettie kroop zoo vlug als een aapje bij Dé onder dek.

„Neen Juf,” lachte Dé. „We hebben niets gezien. Ze is al lang weg.”

„Dan zal ik ze wel eens zoeken” zei Juf en kwam met groote passen op Dé’s bed af.

„Vooruit, jullie allemaal er af,” en onder worstelen en pretmaken trok ze een voor een de meisjes van het bed, die zich direct op den rand van Tine’s bed lieten neerploffen.

„Eerst jou gelukwenschen Dé,” zei Juf en ze gaf haar een hartelijke kus. „Kijk es, Dé, hier heb ik wat voor je, ik hoop, dat ’t naar je zin is,” en Juf overhandigde haar een pakje.

„Ik ook kijken,” klonk een gedempt stemmetje onder het dek vandaan.

„Ha!” riep Juf. „Daar hebben we de weg-loopster.” En nu werd Nettie onder gejuich van allen uit het bed getild en meegenomen naar haar eigen kamer.

115