Casa Bianca

staan. Toen liet Annie zich op één knie vallen en bood Dé het huldeblijk op het fluweelen kussen aan.

Met veel waardigheid nam Dé het geschenk in ontvangst, opende plechtig het doosje en: „O, kinderen!” riep ze verheugd. „Een boei! Wat ben ik daar blij mee!”

’t Was een waar genot Dé’s gelukkig gezichtje te zien. Direct moest de boei om haar bruine polsje gedaan en allen bewonderden hem om ’t hardst.

„Zeg Dé” zei Annie, „Jo en Dien hebben er ook aan meegegeven, maar die konden natuurlijk niet zoo vroeg van de partij zijn.”

„Dat zal je geleerd worden,” klonk een vroo-lijke stem in de deur, en binnen stormden Jo en Dien, ieder gewapend met een beeldige bou-quet bloemen.

„O, wat eenig, wat l ;uk!” riepen ze allen door elkaar.

„Hoe konden jullie zoo vroeg binnen komen?” informeerde Meta belangstellend.

„Juf was in ’t geheim en die heeft ons binnen gelaten,” zei Jo.

„Ik stond al om zeven uur bij Jo op de stoep,” lachte Dien. „’t Was gewoon eenig, zoo vroeg ’s morgens op straat.”

„Zeg Dé,” riep Tine uit het andere bed. „W^rat ben je stil.”

„Ik had nog nooit zoo’n verjaardag,” zei

114