Casa Bianca

Juffrouw Schoevers, die juist bezig was een som op het bord te schrijven, hield plotseling op en begaf zich met vluggen tred naar het snikkende kind en terwijl ze haar kopje trachtte op te richten zei ze op zachten toon:

„Wat scheelt er aan, kindje?”

Het blonde kopje zonk weer op de bank, de mooie, lange krullen bedekten het geheele gelaat.

„Kom Tine, vertel me nu eens waarom je zoo verdrietig bent,” vroeg weer de Directrice.

„Ik verlang zoo naar huis,” klonk het gedempt van onder de blonde lokkenmassa.

Het was zoo roerend, die op beverigen toon uitgesproken woorden dat allen er van onder den indruk kwamen en wel vooral de nieuwelingen.

De Directrice sloeg haar arm om Tine’s schoudertjes en zei op hartelijken toon:

„Dat is ook best te begrijpen, Tinelief, en vooral vandaag, nu alles er buiten zoo vroolijk en blij uitziet.”

Het kopje ging ineens omhoog en Tine’s betraande oogen keken juffrouw Schoevers dankbaar aan.

„Ja, dat is het ook juist,” ze ze nog na-snik-kend. „’t Is nu zoo prachtig bij ons.”

„En nu werd het je ineens te machtig niet waar, kindje, en moest je eens even uithuilen. Nu, dat is héél best en dat voelen we allen met js mee.

108