Casa Bianca

Alleen Tine was het onmogelijk haar aandacht bij de les te bepalen. Kauwend op haar penhouder keek het kind door de ramen naar buiten. Ze kon vanaf haar plaats net het groote grasveld zien, waar ze in het vrije kwartier naar hartelust mochten draven.

Hè, wat zalig scheen de zon op het gras, ’t leek wel een fluweelen tapijt. Nu thuis te zijn, in dien heerlijken tuin, of stoeien met Juno, haar lieve groote eolley! Zou hij het eenzaam hebben zonder het vrouwtje? Zou Ed wel goed voor hem zorgen, hij had het haar zoo vast beloofd.

En Nedjed, het schattige paard, dat vader’s koetsje reed. Zou hij haar klontjes niet missen? Kon ze nu maar even over z’n lieven kop stree-len.

Kijk, twee witte vlindertjes! Wat vliegen ze elkaar vlug na.

En plotseling ziet Tine weer haar groote, mooie wei, waar ze de vlindertjes achterna danste en Juno in dartele sprongen achter het vrouwtje aanholde.

En zóó machtig was de herinnering aan al dit vrije, zonnige in het ouderlijke huis, dat het anders zoo luchthartige kind, haar tegenwoordige omgeving vergetend, met het blonde kopje voorover op de bank viel en wanhopig begon te snikken.

Het gaf een heele consternatie in de klasse.

107