Casa Bianca

meisjes met elkaar bekend te maken en ze kweet zich dapper van die taak.

In minder dan geen tijd waren de nieuwelingen ingeburgerd.

Op het voorplein stond een heerlijke, groote kastanjeboom en daaronder stond, kwasi in een boek lezend, Dien. De groote oogen keken echter met een verdrietige uitdrukking over het boek heen naar het vroolijke meisjesclubje.

Jo had het te druk om er op te letten, maar Dé zag onmiddellijk het eenzame figuurtje bij de boom. Direct stapte ze op Dien toe. ,,Dag Dien,” zei ze op hartelijke toon, terwijl ze haar een stevige hand gaf. „Moet je je les nog eens overkijken?”

„Neen,” zei Dien zacht. „Ik lees wat.”

„Toe kom bij ons, zonder je niet zoo af.”

„Ze hebben me daar niet noodig, hoor!”

„Foei, Dien, wat ben je flauw. Ze hebben mij daar ook niet noodig, maar daar gaat ’t toch niet om.”

„Jo vindt ’t véél pleizieriger zonder mij,” mokte Dien.

„Dat jok je!” viel Dé uit. „Ze vindt ’t wat lam, dat je haar niet kwam halen, dat kon ik best merken.”

Er kwam een hoopvolle trek op Diens lief gezichtje.

„Heusch waar?” vroeg ze en haar onderlip begon te beven.

100