Casa Bianca

„Echt, echt waai'.'’ zei Dé hartelijk. „Kom, malle meid, ga nu mee.”

„Je weet ook niet, hoeveel ik van Jo houd!” zei Dien en ze hield Dé nog even terug. „Ik heb heelemaal geen zusjes of broertjes en Jo is mijn eenige vriendinnetje.”

„Ja, en nu zijn wij gekomen en denk jij maar, dat wij je Jo zullen afpakken. Kan je denken, hoor! Neen, ik weet beter, je hebt er zes zussen bij gekregen, is dat goed?”

„Eén zeker,” zei Dien, die heel goed voelde, hoe’n weldadige warmte er van Dé uit ging.

„Nu vooruit dan, zus, mee naar de club!”

En voort trok ze Dien, die zonder tegenstribbelen meeging en door de meisjes hartelijk begroet werd.

Jo stak haar arm door Dien’s arm en zei hartelijk:

„Toe, kom je me om twaalf uur weer halen, ik vond ’t zóó naar, dat je niet kwam, net of je ziek was.”

„Ja, hoor! ik kom vast,” zei Dien en ze nam zich voor, te vechten tegen die akelige jaloerschheid.

Daar ging de schoolbel en allen stormden ze naar binnen.

In den gang stond de directrice, een rijzige dame, met streng, doch zeer vriendelijk gelaat.

Met een aardig woordje verwelkomde zij de nieuwelingen en deelde ze mee in welke klasse ze zouden komen.

101