Wisselend getij

100

baste hij dan, toen de bus aan de eind-halte stopte.

Ze stegen allen uit en na een luidruchtig afscheid van Maarten en de dorpsvrouwtjes togen ze naar „de Plaats”, zooals het landgoed van de van Oosterwijcks in het dorp genoemd werd.

„Daar ligt het huis,” zei Pol, wijzend naar een mooi oud huis dat aan den voet van een hoog en groen duin lag.

„Het ligt schilderachtig,” vond Ruth.

„Wat beteekent die hooge mast op het duin?” vroeg Stefan vol belangstelling.

„Een uitkijkpost.” Maarten zei het wat onverschillig.

Maar Pim snoefde:

„Die mast is een herinnering aan een schipbreuk, die hier op een stormachtigen dag plaats vond en waarbij Maarten eenige menschenlevens redde. Maar, dat vertelt de bescheiden engel niet.”

„Zwam niet, baby.” Maarten trok aan de blonde krul, die zich zoo sierlijk om haar oor wond. „Ah! Chiti!” riep hij dan, toen hij uit het tuinhek zijn vrouw zag komen en hij liep op haar toe.

„De eeuwige wittebroodsweken,” spotte Pim, toen ze, de armen om elkaar heen, zich bij hen voegden.

Chita van Oosterwijck, het donkere evenbeeld van Pim, nam, onder het voorstellen, vliegensvlug de beide Men-dels op.

„De indruk schijnt bevredigend te zijn,” lachte Pol in zichzelf, toen ze zag, hoe haar zuster op de haar eigen charmante wijze de jongelui begroette.

„Titia komt straks kennis maken,” vertelde Chita. „Ze blijft een boterhammetje eten en neemt juffrouw Mendel dan mee naar het Eibersnest.”

„Mogen ze nu eerst even jullie huis zien?” vroeg Pim, die van verlangen brandde om hen het mooie, oude huis te laten zien waar ze zoo trotsch op was.