Wisselend getij

101

„En we tijgen ook naar het kraaiennest,” zei Pol. „Dan krijgen jullie Duinwyck en omstreken in vogelvlucht te zien.”    ,    ■    !

„Verstaat u nu al die vreemde woorden als kraaiennest en vogelvlucht?” vroeg Maarten belangstellend.

„We hebben er toch al meer van gehoord,” zei Ruth. „Pim en Pol hebben...”

„Geducht opgesneden,” viel Maarten haar lachend in de rede. „Ik kan me voorstellen hoe Pimmetje gesnoefd heeft! Nou zal het u misschien erg tegenvallen.”

Maar toen ze het heele huis door waren geweest, de ruime en geheel antiek ingerichte kamers hadden aanschouwd, waar bijna alles gebleven was zooals de voorouders van Maarten van Oosterwijck het ingericht hadden, waren ze zoo verrukt van al dit oude, waardevolle, dat Maarten’s hart er van zwol.

„Het doet me altijd zoo goed als ik menschen ontmoet, die ook zooveel van dien ouden rommel houden,” zei hij blij. „Ik heb het land aan al het moderne, ’t Doet zoo koud aan en het heeft geen geschiedenis. Maar dat is natuurlijk een persoonlijke opvatting.”

„Op naar het kraaiennest!” drong Pim aan, die alweer geen rust had voor ze alles gezien hadden.

„Toe maar, kwikkie!” lachte Maarten.

„Kwikkie?” vroeg Ruth. „Wat wil dat zeggen?” „Verkorting van kwikzilver. Is ’t geen beste naam voor die eeuwige onrust?”

„Ruth, heb ’t hart niet me zoo te noemen!” dreigde Pim. „Ik heb stierlijk ’t land aan bijnamen!”

„Ziet u niet tegen de touwladder op?” vroeg Maarten, toen ze bij den mast aankwamen.

Maar ze hadden er hoegenaamd geen angst voor en klauterden als kwieke matroosjes naar boven.