Wisselend getij

98

Hééé,” viel ze zichzelf in de rede. „Daar loopt Maarten! da’s nou ook skrikkelijk toevallig. Hééé, ouwe pikbroek!” ze hamerde op de ruiten en Maarten keek op.

„Maarten!” riepen verheugd Pim en Pol.

„Stop seffeur! Maarten mot mee!” schreeuwden de vrouwtjes.

„Maarten!” riepen verheugd Pim en Pol.

Blootshoofds, het helle blonde haar schitterend in het zonlicht, met lachenden mond en oogen kwam Maarten van Oosterwyck de bus binnen.

„Morrie!” riep hij den Duinwycker groet en „morrie!” riepen verheugd hem de vrouwtjes tegemoet.

Dan kreeg Pol een klap op haar schouder, Pim een kneep in haar wang en zette Maarten zich tusschen hen in. Toen pas zag hij Ruth en Stefan zitten en onmiddellijk wist hij, dat het de interessante vrienden van de twee veulens moesten zijn.

„Allemachtig, wat een knap stel,” dacht hij. Dan drukte