Wisselend getij

97

geerig. „Het is zoo prachtig buiten en jullie zit maar te kakelen.”

„Kijk, Stefan!” wees Pim. „Zie je die zijlaan? Nou, als je die heelemaal uitloopt dan kom je aan Maarten’s tuinen en daar gaan we jou vanmiddag heen brengen.”

De dorpsvrouwtjes, die Pim zagen wijzen, kregen nu de bevestiging van hun vermoeden, dat het „vollek voor de Plaats” was.

„Mö-je d’r hier af, juffer?” vroeg er een. „Dan mö-je de seffeur waarskouwe.”

„Neen,” zei Pol. „We gaan mee tot de eindhalte.”

„O! ik doch da-je naar Maarten’s toin mos. Die is anders nou puur mooi, je hoor’de boel groeie! Ik waar’d’r onder-langs nog es met me man heen, maar dat is kaik of!”

„O, ja,” knikte Pol, die het Duinwycksch nog niet geheel kon volgen.

„Bê-je niet ’n zuster van de vrouw van Maarten, of hê’ik ’t nou mis?” vroeg een ander vrouwtje. „En d’n diejen,” ze wees naar Pim, „da’s nou krek mevrouw van de Plaas toen die nog een meissie waar. Ook zoo’n fijn bekkie.”

Pim, toch een beetje gevleid, kreeg een halve lachstuip. „Maken de ouwe mensche ’t goed?” informeerde het vrouwtje.

„Wie bedoelt u?” vroeg Pol.

„Nou, uws Moe en Pa. Ik hêt ze onderlangs nog eens zien. De meid van skele Sijmen het zeid da’ze hier komme wone, in ’t huis van de oomzegger van Dirrek van Ant.”

Het duizelde Pol.

„Ja,” zei ze dan. „We komen hier wonen.”

„Da’zal nog puur geen goeiekoop hoissie zain,” veronderstelde het vrouwtje. „Komme je d’r zomer en winter in?” „Ja,” knikte Pol.

„’t Is toch! za-je nog niks nie’meevalle. ’t Kan hier bar en bar zain en dan zukke stedsmensche. ’t Is toch, ’t is toch!

Wisselend Getij