Wisselend getij

95

den in de vroegere glorie en ze zich tegenover hen niet behoefde te schamen.

„Je begrijpt, hoe fijn we het vinden jullie zoo dichtbij ons te hebben,” zei Ruth en in haar stem was weer die warmte welke de meisjes zoo weldadig aandeed.

„Krishnamurti, wat zijt ge stil!” Pim gaf Stefan, die naar buiten zat te turen, een por tegen z’n arm.

„Ik geniet van het duinlandschap. Wat is het hier mooi. Zeg, Ruth, dezen kant waren we nog nooit op, wel?” zei Stefan.

„Neen, nooit. We kennen Holland eigenlijk heelemaal niet in de lente.”

„Dan zul je er nu van kunnen genieten,” lachte Pol. „Denk niet, dat het zulk mild wêer zal blijven als het den laatsten tijd is. Onze Hollandsche lente’s zijn erg veranderlijk van aard.”

„Tante klaagde altijd over tocht,” lachte Ruth. „En eerst wisten we niet wat ze ermee bedoelde.”

„Tocht is de vijfde wind van Holland!” schertste Pim.

Onder opgewekt gebabbel leek de reis naar Duinwyck al heel kort en ze waren alle vier verbaasd, toen ze het station binnen stoomden.

„Nu nog een bus-ritje en dan zijn we er,” zei Pol, die voorop liep, als altijd.

„Hemeltje, wat een volle bus. ’t Lijkt wel of Duinwyck uitgeloopen is om Ruth en Stefan te verwelkomen!” lachte Pim.

Een troepje vrouwen, waar van de meesten kanten hulle-tjes droegen, keken op toen het viertal plaats nam in de bus.

„Da’ bin puur al vroege badgasten,” zei er een en ze nam de stadsmenschen van hoofd tot voeten op.

„Hou d’r es stil,” bezon zich een ander. „Twee d’r van ben’ familie van Maarten, van ze vrouw dan.”