Wisselend getij

89

vreden zijn,” lachte Pol, die niet voelde hoe diep haar zuster het betreurde, dat er op het oude familiegoed nog geen kleine van Oosterwyck rondliep.

„Ja, kinderen, we hebben allemaal ons pakje te dragen en het weten hiervan maakt, dat ieder z’n eigen pakje toch nog blijmoedig draagt en ’t niet zou willen ruilen voor een andermans last,” zei mevrouw Weldam.

„Nou ja, zooals u de dingen opneemt . . . Chita, ken jij een tweede, die zich zóó weet te plooien en te schikken als moeder?” vroeg Pol.

„Wacht maar tot je zoo oud bent als ik,” lachte haar moeder. „Toen ik zoo oud was als jullie beschouwde ik ook iederen tegenslag als een grof onrecht dat me werd aangedaan. Maar pas veel later, als het links en rechts slagen om je heen regent, leer je de dingen aanvaarden zooals ze komen.”

„Vader heeft het nooit geleerd,” zei Chita zacht.

„Vader is een verwend kind.” Er was een teedere klank in moeder’s stem.

„’t Is in hoofdzaak m’n eigen schuld, en we mogen het hem niet aanrekenen, dat hij niet berusten kan in al wat zoo plotseling over ons hoofd is gekomen.

Maar het zal wel beter gaan, als we eenmaal rustig in Duinwyck zitten. Hij is zoo erg gesteld op Maarten, die zal een heele steun voor hem zijn.”

„Daar is ie net!” riep Chita, die naar de deur rende om haar man binnen te halen. In de kamer hoorde men haar vroolijke begroeting.

„Hemeltjelief! wat een weerzien!” spotte Pol. „Ze doet net of ze hem in jaren niet gezien heeft!”

„Beter zoo,” vond haar moeder, „’t Is bij hun nog net of ze gisteren getrouwd zijn.”

„Een beetje beheersching zou geen kwaad doen. Je hoeft