Wisselend getij

185

gentje zaten. „Hier reden de freule’s naar België. Hemel, Pol, wat heb ik me daar een roman van voorgesteld! O, kijk eens die schat van ’n kiek van Ruth en Stefan tusschen de bloeiende vruchtboomen. Wat zijn ze toch knap!”

, Ze sloeg de bladen van het album een voor een om. „Het oude huis: Weet je wel, dat hebben we op dien laatsten morgen genomen. En hier, als een nietig stulpje ernaast, Huize Jacoba. Dan Pim in actie! achter de schrijfmachine, eerste kiek die Jan van me maakte. Goed, hè? Zeg, Pol, maf je al? Wat is er, zeg?” Ze sprong van het bed en zette zich naast Pol aan tafel.

Pol, de armen lang uitgestrekt over de tafel, zat te staren.

„Is er wat?” vroeg Pim weer.

Pols hoofd schudde van neen.

„Wèl waar! waarom doe je zoo vreemd? Wèes toch niet eeuwig zoo gesloten. Vin-je ’t vervelend, dat ik me zal verloven?”

„Neen,” zei Pol langzaam. „Dat is ’t niet, tenminste niet in hoofdzaak. Ik weet eigenlijk zelf niet hoe ’t komt, dat ik opeens zoo akelig melig ben. Maar ik heb ’t sterke gevoel gekregen, dat niemand me noodig heeft en ik eigenlijk in me dooie eentje ben.”

„Jij, Pol?” verwonderde Pim zich. „En moeder en vader, waar je zoo alles voor bent?”

„Nonsens,” zei Pol een beetje wrevelig. „Moeder en vader hebben elkaar, jij hebt Jan, Chita heeft Maarten en Wim heeft z’n vrienden en die is buitendien bijna nooit thuis.”

Pim, terwijl ze haar arm om Pol heen sloeg, had plotseling een groot medelijden met haar. Ze had er nooit zoo over gedacht, maar was Pol inderdaad niet wat eenzaam?

„Als Chita’s baby er is . . .” zei ze zacht.

„Dan zullen moeder en Chita wedijveren in hun goede zorgen voor het kind. En dat is ook heel begrijpelijk. Tante’s staan op het tweede plan.”