Wisselend getij

179

Toen de bus bij de eind-halte stopte zagen ze Chita staan, die hen toewuifde.

„Wat word ik „afgehaald” vandaag!” lachte Pim.

„Je vriend heeft bij ons opgebeld,” zei Chita. „Hij vroeg of je hem vóór je naar huis ging even op wou bellen.”

Pim en Pol wisselden een oolijken blik.

„Ik sjouw maar even mee met m’n bagage,” zei Pol. „Heb je nog thee, Chita? ik heb smoordorst.”

Toen gingen ze met hun drieën naar de Plaats.

Pim rende naar de telefoon, belde Jan’s huis op.

Ze kreeg hem direct zelf aan de telefoon.

„Pim,” zei de heldere stem aan den anderen kant van den draad. „Wil je je vader vragen of ik in alle plechtstatigheid om je hand mag „aanhouden”?”

Pim proestte het uit.

„Hyper-modern, zeg! huwelijksaanzoek per telefoon!”

„Als Pol niet gekomen was . . . .”

„Kon je niet wachten tot morgen?”

„Stel niet uit tot morgen, hetgeen ge ... Is het goed, Pimmeke?”

„Ja.”

„,Fijn! dag! ik vertel het ze thuis meteen. Ze zullen er erg blij mee zijn. Zou je vader . . .?”

„Je opeten? met huid en haar. Zeg, Jan.”

„Ja?”

„Je laat nog niets op kantoor merken, hoor!”

„Ik zal oogkleppen voor doen.”

„Malle!”

„Schat!”

„Vlieg op!”

„Meen je geen cent van!"

„Dag!”

„Daag!”

Pim lei den hoorn neer, bleef even kijken naar haar linker

12*