Wisselend getij

178

„Goeie hemel, gaan jullie nu al aan den slag? en eerst was er zoo’n geheimzinnigheid!”

„Kloekje is niet te houden, die moet haar vreugde pen-klikkerend uiten!”

„Pol.”

„Ja?”

„Ik geloof al z’n leven, dat Jan me vanmiddag had willen . . . nou ja . . . zeggen . .

„Jakkie! en nou heb ik een spaak in ’t wiel gestoken. Ik heb stierlijk ’t land.”

„Ik niet! wil je gelooven, dat ik gewoon de kippetjeskoorts kreeg toen ie me vanmiddag ’n beetje haperend vroeg of ie me spreken kon. Zouden mannen altijd zoo schutterig doen bij zoo’n gelegenheid? hè, wat bonkt die bus weer vandaag! Jan deed gewichtig, hoor!”

„Houd je van ’m, Pim?”

„Ik wel! maar is dat nu een reden om zoo gewichtig te doen en met ’n keelschraap te vragen of ie me vanmiddag spreken mag? We spreken mekaar iederen dag en hij had er gelegenheid genoeg voor. Waarom dat nu juist vandaag moest en met . . . met zoo’n hoogehoedjesgezicht! ik kan er niet bij!”

„Je bent een raar kind, Pim! Zeg, ik kan me er eigenlijk niet goed indenken, dat m’n andere helft verloofd zal zijn.” „Ik ook niet,” lachte Pim. „’t Zal eigenlijk niet zooveel verschil uitmaken. Jan en ik waren bijna al onzen vrijen tijd samen. Maar nu ’t zoo’n beetje tegen den winter gaat, kunnen we toch niet eeuwig aan ’t strand flaneeren. Misschien heeft ie dat ook wel bedacht.”

„Twee dakloozen!” schaterde Pol. „Stel je voor, dat je je daarom gaat verloven.”

„Och zeur niet! maar zeg, hoe zal vader ’t opnemen?” „Wacht nou maar eerst tot ie je gevraagd heeft,” plaagde Pol. „Misschien had ie je heel wat anders te zeggen!”