Wisselend getij

180

hand en dacht toen, hoe gek ’t was, dat daar nu binnenkort een ring aan zou prijken. Toen, uitgelaten, nam ze uit een vaas een groote roode dahlia, pakte een hoed van Maarten van den kapstok, plantte er de bloem op en zette den hoed schuin op haar ondeugende hoofd.

Zoo kwam ze de kamer binnen, waar ze aan de thee zaten.

„Ik ben verloofd!” riep ze en de dahlia knikte vroolijk mee.

„Hoera!” gilde Maarten en hij sloeg z’n beenen in de lucht. „Kom hier, baby, krijg je m’n zegen! Wie is de ongelukkige?”

„Jan van paardendokter! Net of je ’t niet wist!”

„M’n naam is Haas!”

„Leugenaar!” riep Pol. „Daarnet zei je nog . . .”

„Heeft ie je waarachtig per telefoon gevraagd?” vroeg Maarten. „Wat een fideele kerel!”

Chita, die ’t allemaal een beetje erg onceremonieel vond, zei vermanend:

„Spreken jullie er nou thuis alsjeblieft niet over vóór vader z’n toestemming heeft gegeven. Ben je gelukkig, Pim?”

„En of, zeg! heb je een kopje thee? ik heb zoo’n droge keel.”

„Van ontroering,” stelde Maarten spottend vast.

En Chita, thee schenkend, dacht, hoe weinig romantisch de meisjes van dezen tijd toch waren. Die Pim! Ze kon er niet bij.

„Wat gebeurt er den laatsten tijd toch vreeselijk veel,” mijmerde Pol en ze merkte niet eens, dat de pakken wol uit haar schoot gegleden waren en links en rechts om haar heen lagen. „Denk nu eens aan ons reisje naar België, Pim, in Mei! Nu is ’t October en niets is meer zooals ’t was.”

„We leven zoo snel tegenwoordig,” vond Pim.

„Zoo ben je gezond en zoo ben je verloofd,” plaagde Maarten.