Wisselend getij

168

het geld voor de reis, dat, zooals moeder schreef, oom Paul ons uit Amsterdam zal toezenden. Moeder zegt, dat ze een werkkring voor ons gevonden hebben. Goddank! Alleen werken, hard werken zal me heen kunnen zetten over het gemis van( wat ik voor de eerste maal in mijn leven heb leeren kennen en wat ik verdringen moet uit mijn hart. Moet, moetRuth klemde de tanden opeen.

Maar als ze dacht aan de wandelingen met Tom, de lange gesprekken, waarin ze elkaar zoo volkomen begrepen hadden, zijn kleine, hartelijke attenties, zoo goed gekozen, soms een paar bloemen, dan weer een boek, altijd getuigend van zijn fijnen smaak, dan werd haar dit „moeten” zoo zwaar.

Tom zou dien avond komen, ze hadden afgesproken een wandeling langs het strand te maken en dan naar Pol te gaan.

Titia zag haar om zeven uur ’s avonds weg gaan en in haar tragen loop, zag ze, dat deze gang haar zwaar viel.

Toen Ruth aan het strand kwam, zag ze Tom in de verte al heenj en weer loopen, ongeduldig, als hij altijd was, als ze komen zou.

„Wat heeft me toch direct zoo tot hem aangetrokken,” mijmerde Ruth, terwijl ze moeizaam door het zand liep. „Komt het door zijn diep-blauwe oogen, die je zoo lachend en vrijmoedig aankijken? door z’n fijnen geest en slagvaardigheid? Ik heb geprobeerd, vooral in dien eersten tijd, hem te zien, zooals Maarten zegt, dat hij vroeger was: een fat, met geen andere gedachten, dan mooie kleeren en pretjes. Maar zoo is hij niet meer, er is — Chita zegt het zelf — niets meer over van den vroegeren Tom en zooals hij nu is, is hij juist de man zooals ik me dien gedroomd heb en de tegenstelling van m’n eigen stroeve, alles een beetje zwaar nemende natuur, ’t Was geweest, zooals bij vaderi en moeder. Vader, de ernstige, ietwat zwaartillende, moeder, die met één kwinkslag het ernstige gezicht kan doen opleven.