Wisselend getij

162

„Vertellen?” vroeg Maarten.

„Toe maar,” moedigde Chita hem aan.

„Als ’t een jongen is dan heet ie Maarten, als een rechtgeaarde van Oosterwyck en als het een meisje is, Ariane,” verklapte Maarten.

„O, eenig!” jubelde Pim. „Ariane; is er niet eert film van dien naam? O, ik hoop, dat het een meisje zal zijn.”

„Ik ga direct broeken breien voor m’n neef of nicht,” beloofde Pol. „Rose broeken mèt voeten, die vind ik zoo eenig!”

„Wacht nog maar even met kleertjes maken . . .” zei Chita. „Moeder zegt...”

„Dat zijn ouderwetsche begrippen,” vond Pim. „Moeder is bijgeloovig, dat weet je. Daar storen we ons niet aan, Christine Wilhelmina.”

„Wij gaan aan den slag, Pauline Ernestina. Voortaan zal men ons breiende of hakende zien tot heil van de Ooster-wycksche spruit!”

HOOFDSTUK VIII.

Ruth had de wacht en ze zat in de kleine kamer, die grensde aan de baby-zaal, den brief te lezen, dien ze zoo juist uit Palestina ontvangen had. Haar oogen vlogen langs de regels die een zoo dierbare hand geschreven had.

Toen vouwde ze den brief dicht, streek er zachtjes over heen en bleef dan in gepeins verdiept zitten.

Het was een warme Septemberavond en ze had de balcon-deuren geheel opengeslagen.

Vóór haar lag het vredig duinlandschap, zag ze de torenspitsen van de twee oude kerkjes, de kleine villa’s die tegen de duinen aan lagen, heel in de verte het huis van Maarten van Oosterwyck en aan den anderen kant „Huize Jacoba.”