Wisselend getij

157

„’t Is of ik Jan hoor,” lachte Pim.

„Maar zoo is het ook en dat is ook de reden, waarom we altijd zoo kiftten, zooals jij zegt. We waren verzadigd van alles en wisten het niet eens en dit bedierf ons humeur en maakte ons prikkelbaar tegen elkaar.”

„’t Kan best zijn,” gaf Pim toe. „En toch kan ik soms hopeloos naar de dingen van vroeger terug verlangen.” „Nou ja, er blijven altijd dingen die je mist en je wordt niet in twee maanden tijd van een oververzadigde weeldepop tot een tevreden, evenwichtig mensch.”

„Daar komt Chita aanrennen,” viel Pim haar in de rede. „Hemel, wat is ze opgewonden! Ze struikelt haast over d’r hooge hakjes!”

De jonge mevrouw van Oosterwyck, gejaagd en zenuwachtig, kwam binnen.

„Kinderen, wat vreeselijk van vader. Waarom is Maarten me niet direct komen halen. Je zult zien, dat het niet goed afloopt. O, wat een ellende!” Ze liet zich neervallen op een stoel en barstte in snikken uit. Pim, die nooit geduld voor de wat opgewonden zuster had, haalde ’n beetje onverschillig de schouders op.

„Poehaai maakt die Chita altijd,” dacht ze wrevelig en ze vergat, dat het nog niet zoolang geleden was, dat ze zelf ieder oogenblik in huilen losbarstte.

Maar Pol, haar hand op Chita’s schouder leggend, zei bedarend:

„Dokter ziet het heelemaal niet zoo donker in. ’t Is eenvoudig de reactie van al wat vader den laatsten tijd heeft doorgemaakt en je moet bedenken, dat hij ’t zag aankomen en er niet over gesproken heeft vóór hij volle zekerheid had.”

„Ja, dat is zoo. Geloof jij heusch dat hij weer beter zal worden?” Ze hief haar mooie donkere oogen, die vol tranen stonden, naar Pol op.