Wisselend getij

153

„Stil maar,” susde Pol. „Vader is alleen maar bewusteloos. Ga jij gauw naar dokter en vraag meteen of Maarten hier-komt. Liggen laten moeder, alleen maar probeeren z’n goed los te krijgen.” Ze schoof een kussen onder zijn hoofd, peuterde met trillende vingers zijn boord los, haalde eau de cologne enj wiesch slapen en polsen af.

„Maakt u zich maar niet ongerust, hij zal zoo wel bijkomen,” fluisterde ze haar moeder in, die geknield bij haar man lag en in wanhoop keek naar het bleeke, vertrokken gelaat.

Een half uur later was hij door de vereende krachten van den dokter en Maarten naar boven getransporteerd en lag hij op zijn, voor de open balcondeuren geschoven, bed.

Dokter ging niet weg voor het bewustzijn weergekeerd was. Dan bracht Maarten hem naar beneden en liep nog even den weg met hem op.

„Hart?” vroeg hij kort.

„Geen defect gelukkig,” stelde dokter hem gerust. „Een nerveus hart, tengevolge van zenuwoverspanning. Ik kom straks nog even bloeddruk opnemen, ’t is beter hem nu maar met rust te laten. Je hoort ’t dan nog wel van me.”

Maarten rende naar boven om zijn schoonmoeder gerust te stellen. Zachtjes deed hij de deur van de slaapkamer open om haar een wenk te geven, dat ze komen zou.

Ze zag hem echter niet. Haar heele aandacht was bij haar man. Maarten keek met ontroering naar haar, zooals ze daar zat bij het bed, haar hand in de zijne, in de oogen die liefdevolle blik, dien hij zoo goed van haar kende en die zijn heele hart gestolen had.

„Zie je,” dacht hij, „zoo moet het zijn, als je samen oud wordt. Is ’t niet mooi, die twee witte hoofden, die samen zooveel lief en leed hebben gedeeld? En vader, zoo’n knorrepot vaak, zoo’n machthebber, wat voelt ie zich, nu hij de sterke man niet meer is, klein en veilig bij z’n Co’tje. Dat