Wisselend getij

152

„Neemt u het niet zoo zwaar,” fluisterde ze. „We zijn toch allemaal tevreden en we hebben nog zooveel vóór boven anderen.”

Hij knikte.

„Ik had jullie zoo graag geheel onbezorgd achtergelaten.”

Er ging een koude rilling door Pim heen.

Zooiets had vader nog nooit gezegd. En hij zag er zoo slecht uitl

„Geld brengt geen geluk,” zei ze zacht.

„Jullie bent lief, allemaal,” zijn stem sloeg over. „En je moeder ... je moeder . . . dat is . .

„De grootste schat op aarde,” trachtte Pim opgewekt te zeggen, want ze zag in zijn oogen tranen.

„Er moet een dokter komen,” dacht ze. „Misschien is het alleen zenuwoverspanning, maar dit is niet gewoon. Ik zal er direct met Maarten over spreken.”

Toen ze uit de bus stapten, zag ze hem even wankelen en snel greep ze zijn arm.

„Voelt u zich niet goed, vader?” vroeg ze bezorgd.

„Een beetje duizelig.” Hij steunde zwaar op haar arm.

„De warmte,” trachtte Pim opgewekt te zeggen. „Ik had het ook te pakken vandaag.”

De weg naar huis scheen haar eindeloos en hij leunde hoe langer hoe zwaarder op haar. In den voortuin zag ze moeder en Pol al den weg afkijken of ze nóg niet kwamen.

„Wat zal moeder schrikken, hij ziet zoo bleek,” dacht ze.

Natuurlijk zag moeder het direct en er was even een namelooze angst in haar oogen, maar dan, direct opgewekt doende, zei ze:

„Last van de warmte, oudje? Kom maar gauw binnen, zullen we je eens heerlijk opfrisschen.”

„Co’tje,” stamelde hij.

Juist op den drempel van de kamer zakte hij ineen.

„Moeder!” gilde Pim.