Wisselend getij

146

„Al wat je hier ziet is haar werk. Maar ze staat ook voor dag en dauw op om te ploeteren in haar lusthof.”

„O, maar mijn moeder heeft er ook slag van. Ze komt uit een tuindersfamilie.”

Vroeger zou Pim gezegd hebben, uit een boomkweekers-familie.

„Jullie spelen de moeders tegen elkaar uit,” lachte Lies. „Ben jij vrij vandaag?” vroeg Jan, zijn oudste zuster plagend door het haar strijkend.

„Blijf van m’n haar!” ze trok haar blonden bol terug. „Kun jij ook niet hebben, dat ze aan je haar komen, Pim?” vroeg hij.

„Als ’t netjes zit en Wim gooit ’t met een zwaai naar voren, bij wijze van broederlijke liefkoozing, dan zou ik ’m met genoegen kunnen villen.”

„Dat schijnt dus typisch vrouwelijk te zijn. Lies heeft me eens — weet je nog, Lies? — in woede, omdat ik haar lokkenpracht in de war maakte, m’n fonkelnieuwe alpino van het hoofd gerukt en in zee gekwakt. Daar werd ie broederlijk door de golven meegenomen en dag petje!”

„Verdiende loon,” vond Pim.

„En denk je, dat ie leergeld heeft gehad? hij zit eeuwig in m’n haar te grutten.”

„’t Is een iets, een heel klein iets, ’t is een blonde lok door den wind bewogen!” zong Jan.

„Wat heb jij een goeie stem!” zei Pim verrast.

„Mensch, je kent m’n verborgen gaven nog niet!”

„Hij is baaaariton bij het Haaswijker mannenkoor!” plaagde Ans. „’t Is gewoon Tauber!”

„Hij wedijvert met den kanariepiet!” deed de twaalfjarige Leni er nog een schepje op.

„Leuk zoo’n zussenstel, vin-je niet? Begrijp je nu waarom ik vaak zoo somber ben?”

Pim schaterde het uit. „Jan en somber! Ze had nog