Wisselend getij

145

Ze had er nog even over gedacht een beetje gewichtig te doen en te zeggen, dat ze onder pseudoniem schreef en haar schuilnaam aan niemand wilde verraden, maar er was in al die Borkjes zoo iets natuurlijks en waars, dat het haar niet mogelijk was te pronken met iets, dat ze niet bezat.

„Och, die schrijverij van mij heeft niets om ’t lijf. Ik heb me een tijdlang verbeeld, dat ik aanleg heb en ik heb in een onbewaakt oogenblik twee van m’n schrijfsels naar een courant gestuurd. Ze hebben daar niet eens de moeite genomen ze terug te sturen, ze zijn dus in de prullenmand verzeild geraakt, waar ze natuurlijk ook hoorden.”

Hè! dat was er uit en ze voelde zich opgelucht. Nu zou dat gezanik over d’r schrijverij wel ophouden.

Maar de meisjes Bork, die het o, eenig! hadden gevonden met een schrijvende Pim kennis te maken, wilden geen afstand doen van dit exquise genoegen en geloofden haar niet.

Waarom zou Jan het dan gezegd hebben? die zoog het toch niet zoo maar uit z’n duim! neen, Pim — wat zag ze er schattig uit! finaal een dot! — Pim hield zich maar zoo en ze vonden dit geheimzinnig tintje nog wel zoo aardig.

Naderhand, als ze wat meer eigen met hun was, zou ze ’t natuurlijk wel vertellen.

„Wat heeft u een heerlijken tuin”, zei Pim, met welbehagen de zoete geuren opsnuivend die van alle kanten naar haar toestroomden. „Het doet me denken aan onzen tuin in stad; daar hadden we ook zoo’n weelde van bloemen.”

„En heeft u in Duinwyck geen tuin?” vroeg mevrouw Bork.

„Een tuin in wording,” lachte Pim. „Moeder en Pol doen de onmogelijkste pogingen om er wat van te maken, maar ’t lijkt nog naar niets. We hebben meer duin, dan tuin achter ons huis!”

„Dan moet moeder er maar eens heen om te tuinieren,” zei Jan trots.

Wisselend Getij