Wisselend getij

142

„Ik geloof, dat ik honger had,” lachte Pim, die de beschuit achter elkaar opgegeten had.

„Kan best. De hitte en dan een leege maag. Zal ik nog een beschuit voor je halen?”

„Vin-je ’t niet gek?”

„Bê-je!”

Ze draafde weg en kwam al gauw terug met nog eenige beschuiten.

„Bik maar lekker,” zei ze hartelijk. „Je krijgt warempel alweer kleur op je wangen. Nou, ik ga, zeg! ’t Is druk.” „Reuze goeierd,” dacht Pim, toen het meisje weer naar binnen was.

„Wat kan ’t me nou ook eigenlijk bommen of die meisjes uit een ander milieu komen, dan ik gewend ben. Jan heeft gelijk: ik let teveel op uiterlijkheden. Die Jan . . .”

Haar hoofd geleund tegen den steenen muur, zat Pim ge-noegelijk te peinzen.

„Jan is een vent uit één stuk,” stelde ze dan vast. „Een vriend voor je heele leven. Maar of ie tevreden zal zijn met enkel vriendschap? ik voel, dat ie van me houdt, en al z’n zorgen en hartelijkheden niet voortkomen uit alleen maar vriendschap. Ik kan er tegen opzien, dat ie me het op een goeien dag zal zeggen en vragen of ik ook van hem houd. Nu is het allemaal zoo fijn tusschen ons. Hij heeft een reuzen goeien invloed op me. Wat is ’t eigenlijk typisch, dat ik nooit met hem geflirt heb. Ik heb heelemaal niet m’n best gedaan om ’m te veroveren, ’t Is allemaal zoo van zelf gegaan. Dat komt ... ik geloof, dat ’t van Jan zelf uitgaat. Hij is zóó natuurlijk, dat je niet anders kunt, dan je geven zooals je bent. Ik denk nooit of ie iets wat ik doe of zeg aardig, of geestig, of lief zal vinden. Ik ben knorrig als ik er zin in heb, of stil, of dol, maar ik verberg me nooit en ik schroef me niet op. Fijn is dat!

Hè, die beschuiten hebben me goed gedaan, ik voel me nu