Wisselend getij

140

noeg om aan ’t werk te gaan. Maar ze begon tegen de middagen op te zien als tegen een berg en het maakte, dat ze stil en down werd.

Jan Bork keek eens naar haar bleek gezichtje en hij had met haar te doen.

„Geen wonder,” dacht ie verteederd, „dat zoo’n klein raspaardje daar niet tegen op kan tornen.”

Hij was onvermoeid in het uitdenken van al wat verfris-sching kon brengen en om de al wat betere verstandhouding tusschen Pim en de andere meisjes niet te verstoren, golden zijn ijsco en limonade-tractaties niet alleen haar.

„Hij heeft de geld-pest!” werd er dan geplaagd.

De chef — de door Pim zoo gehaten Bakels — liet oogluikend het in overhemd werken van het mannelijk deel der administratie toe en lachte toegeeflijk als Jan Bork inplaats van de vier uurs-thee, ijsco’s liet aanrukken.

„Moet je den baas ’t ijs uit dat bekertje zien lebberen!” lachte één van de meisjes, „’t Gaat ’m niks af! Zeg,” stootte ze Pim aan, die lusteloos met het kartonnen bekertje in haar hand zat. „Als je lang wacht is ’t een plas! Lust je niet? Geef dan maar hier!”

Pim reikte haar loom het ijs over en toen zag haar buurvrouw pas, hoe bleek ze zag.

„Zeg, voel je je niet goed?” vroeg ze, zich naar haar overbuigend. Pim wilde zeggen, dat ze zich raar voelde en ze knikkebolde werktuigelijk met haar hoofd.

Toen was ’t plotseling of er een waas voor haar oogen kwam en hoorde ze nog net haar buurvrouw gillen:

„Ze valt flauw!”

Het gaf een heele consternatie, toen Pim, bevangen door de hitte, van haar stokje ging.

Jan Bork droeg haar naar de binnenplaats van de fabriek en daar, in de schaduw van het gebouw werd ze neergezet en frisch afgewasschen met water en eau de cologne.