Wisselend getij

138

De tuindeuren stonden open en een zoete bloemenlucht kwam uit den tuin naar binnen.

Boven het donkere duin waartegen het huis lag blonk de maan en telkens, als een lichtende wiek, schoot langs den donkeren avondhemel het zoeklicht van den vuurtoren.

„Het is een avond om stil te mijmeren en mooie muziek te hooren,” zei Tom, die al eenige keeren geprobeerd had Ruth’s door Pim zoo hoog geprezen cello-spel te hooren.

„Een idee!” riep Maarten. „Juffrouw Mendel, kunt u ons vanavond niet eens van uw spel laten genieten?”

„Ja, ja!” riepen verschillende stemmen dooreen.

„Wil jij me begeleiden, Stefan?” vroeg Ruth, die niets liever wilde, dan weer eens samen te spelen, iets, dat ze al dien tijd niet gedaan en erg gemist hadden.

„Misschien wil mevrouw van Oosterwyck . . .” zei Stefan, die toevallig gehoord had, dat Chita goed piano speelde.

„Ik speel niet van ’t blad,” weerde Chita af. „Ik wil heel graag wat begeleidingen instudeeren en dan naderhand met je spelen, Ruth, maar vanavond luister ik liever.”

„Dan ga ik mijn cello even halen,” Ruth stond haastig op, maar Tom zei, dat hij haar niet alleen dit zware ding liet torschen en ging met haar mee.

Hij bleef in de huiskamer van het Eibersnest op haar wachten, toen ze naar boven was gegaan om de cello te halen.

Lize van Meeresteijn en Mia Wartens zaten aan tafel te handwerken. Tom had de snelle en spottende blikken gezien, die de beide meisjes wisselden, toen hij met Ruth binnen was gekomen en hij had er het land over.

„Vrouwen!” mopperde hij in zichzelf. „Gunnen mekaar geen cent. Steekt ze natuurlijk, dat Ruth zoo begaafd is. Ik hoop, dat ze me niet lang laat wachten, vervelend met die wezens te zitten, die toch over niets anders kunnen praten dan over „die schattige baby’s.”