Wisselend getij

[137

„Zeg lui!” riep Wim Weldam, „blijven jullie hier den hee-len avond plakken?”

„We nooden het heele husje mee naar ons huis,” zei Maarten. „Mijn vrouw heeft een bowl staan waar je van omvalt.”

„We zijn in!” riepen bijna gelijktijdig Tom en Wim.

„De drinkebroers!” plaagde Pol.

„We geven Ties een belletje of ze ook komt,” stelde Chita voor.

Jan Bork, die naar huis wilde, werd gedwongen om mee te gaan en zoo ging de heele troep onder vroolijken kout naar „de Plaats”.

Jan Bork voelde zich even wat onwennig toen hij het huis betrad, waarnaar hij vaak in bewondering gekeken had, als hij er, naar zee gaande, langs liep.

Maar Maarten had het in zijn vermogen de menschen direct op hun gemak te zetten en in minder dan geen tijd voelde Jan Bork zich thuis in de groote antieke kamer, waar „de vrouwe van de Plaats” met de haar eigen gratie rond ging om de gasten van bowl te voorzien. Titia was ook gekomen en even gingen haar oogen in verbazing naar Tom, die er alwéér was.

Hij voelde haar verwonderde blikken en als een jongen, die op heeterdaad betrapt wordt, zei hij:

„Ik blijf maffen bij Wim, we hebben nog te werken.”

„Alles goed thuis?” vroeg ze.

„Perfect! de oudelui komen geloof ik, Zondag, met de van Haren’s. Maar of ze bij jou of bij de Weldam’s komen, dat weet ik niet precies meer.”

Titia schoot in een lach. Tom bracht immers altijd alle boodschappen die ze hem meegaven verkeerd over.

„Wat is het hier in-genoegelijk,” zuchtte Pol, die in een gemakkelijken stoel was neergezegen, voldaan.