Wisselend getij

135

Het geld was haar overgemaakt door een Bank, en men bewaarde daar het grootste stilzwijgen betreffende den gever.

Titia, in haar groote blijdschap over de verwezenlijking van haar ideaal, had er niet lang bij stil gestaan, maar Chita, haar intieme vriendin, had geheimzinnig gelachen en gezegd: „Het is vast en zeker door Professor Pfeltz geschonken. Hij had een goed oogje op je, Ties, en al die jaren heeft hij je uit alle oorden van de wereld kaarten gestuurd.”

„’t Is mogelijk,” had Titia toegestemd. „Hij is een van de weinigen waarmee ik er over gesproken heb. Maar ’t is vijf jaar geleden en ik kan haast niet aannemen, dat hij ’t zich nog herinnerd zou hebben.”

Maar Chita bleef gelooven dat de beroemde violist die volgens het zeggen van velen, heel rijk moest zijn, de schenking gedaan had, als herinnering aan een van de weinige vrouwen, die indruk op hem hadden gemaakt.

„Ach, wat komt ’t er eigenlijk op aan,” had Titia gezegd. „De hoofdzaak is, dat we met bouwen kunnen beginnen.”

„Juffrouw Mendel, wat is u stil vanavond,” zei Tom van Eerden, die zich naast Ruth aan den duinkant had neergevleid. „Hebben de baby’s ’t u lastig gemaakt?” „Menschen maken ’t je lastiger dan baby’s,” zuchtte Ruth en ze had er direct spijt van toen ze het gezegd had.

„Zijn er moeilijkheden?” vroeg hij haastig en hij richtte zich op. „U moet het prettig hebben in het Kinderhuis en Titia moet dit begrijpen.”

„O, maar ik heb het er prettig,” haastte Ruth zich te zeggen. „En uw zuster? die is buitengewoon goed voor me.” „Titia is een beste meid,” zei hij hartelijk. „Jammer, dat ze zich dat baby-gedoe aangehaald heeft. Ze is nog veel te jong voor zooiets. Dat doe je als . . . nou ja, u begrijpt me wel, zoo’n beetje oude vrijsters-ideeën, hè?”