Wisselend getij

134

meisjes te worden, die gelukkig zijn met een two-seater, bui-tenlandsche reizen en een man „uit onze kringen.” Jarenlang was het haar ideaal geweest, een huis te hebben, midden in de duinen, vlak bij zee, waar kleine kindertjes en gebrekkige stumperds, die licht en lucht moesten derven, opgekweekt konden worden, en waar men ze, althans voor eenige jaren, wat levensblijheid kon geven.

Ze had er met weinig menschen over gesproken, maar ’t was in haar gegroeid en heel haar leven en denken was er op gericht. Met dit doel voor oogen had ze na haar H.B.S. tijd baby-cursussen gevolgd en haar diploma gehaald voor Kinderverzorging.

En toen was de strijd gekomen tusschen haar ouders en haar. De ouders, die niets liever wilden, dan haar een leventje te laten leiden volgens het recept van alle andere dochters van welgestelde ouders, waarbij ze zich geestelijk zoo hoog mocht ontwikkelen als ze zelf wilde, maar toch haar tol zou moeten betalen aan dat, wat men society pleegt te noemen.    t

Het had lang geduurd, eer Titia de overwinning behaald had en er waren tijden geweest, waarin ze gedacht had het schoone ideaal nimmer te bereiken.

Het had haar terneer gedrukt, maar niet verslagen en onwrikbaar was ze vast blijven houden aan het voor oogen gestelde doel. Maarten van Oosterwyck had den eersten stoot gegeven. Spontaan, had hij haar een stuk grond aangeboden, dat behoorde tot de eigendommen, die hij in Duinwyck bezat. En hij was het ook, die er haar ouders van wist te overtuigen, dat er voor hun dochter niets hoogers zou bestaan dan het bereiken van dit lang gekoesterd ideaal.

Maar, ondanks deze twee overwinningen zou alles niet zóó strijk en zet zijn gegaan, als daar niet de groote anonieme gift was gekomen, die het Titia mogelijk had gemaakt het huis te laten bouwen zooals ze zich dat voorgesteld had.