Wisselend getij

124

weest, dat ze wat dichter bij elkaar kwamen. Terwijl de anderen haar rustig lieten ploeteren, met een beetje leedvermaak keken hoe’n moeite ze ermee had, was hij opgestaan, had haar opzij geschoven en gemoedelijk gezegd: „Laat u mij dat zaakje nou maar eens opknappen.”

Van dit moment af dateerde hun vriendschap.

Pim had al gauw met voldoening geconstateerd, dat die lange Bork ’n beetje épris van haar scheen te zijn en ze genoot, toen ze zag, dat het bij de andere meisjes een zekere naijver teweeg bracht.

„Ze zijn natuurlijk allemaal dol op hem,” had ze gedacht. „Hij is ook de eenige, die er behoorlijk uitziet.”

„Zeg meisje,” porde Jan haar aan, toen Pim zwijgend naast hem bleef loopen. „Wat ben je stil vanavond. Scheelt er iets aan?”

„Ik...” Pim wachtte even om het effect te verhoogen. „Ik... zit eigenlijk boordevol kopy.” Pim had deze uitdrukking eens door een journalist hooren gebruiken en vond die heelemaal passen bij haar schrijfsters-bevliegingen. „Zoo’n avond aan het strand, hè? dan komt het over je en dat maakt stil.”

„Schrijf je?” vroeg hij, verrast opkijkend.

„Ja, zoo’n beetje,” zei Pim bescheiden.

„Past eigenlijk heelemaal bij je,” vond hij.

„En dan op het kantoor van een cacao-fabriek te moeten zitten,” zuchtte Pim.

„Nou ja, wat er in zit komt er toch uit,” zei Jan nuchter. „De groote Querido was wel diamantslijper.”

„Ja, dat is waar,” gaf Pim toe, die geen boek van dezen schrijver kende,

„Laat me eens iets van je lezen?” vroeg hij.

Pim weifelde. Het niet aannemen van haar twee novellen had haar vertrouwen toch wel geschokt.