Wisselend getij

121

dam. Klinkt eigenlijk niet eens zoo onaardig. Onder schetsen of boeken: Pim Bork—Weldam. ’t Kon erger. Aardige oogen heeft ie en leuk haar, zoo golvend en blond en hij is zoo groot. Dat hij niet stierlijk ’t land heeft aan dien draak van ’n Bakels is mij een raadsel! Hij vindt ’m een reuze kerel, een rots! weet ik wat al meer. Hij ziet tegen ’m op. Nou ja, wie heeft dat jong nou in z’n leven ontmoet? Bakels is ’t type van een schoolvos, een dril-majoor. Hij kijkt je aan met een snuit van: wacht maar, ik zal jou wel klein krijgen!”

„Pim,” stoorde Pol haar in haar gedachtengang. „Ga je na tafel mee naar Ruth?”

„Neen, ik kan niet.”

„Stefan komt ook. We zouden een strandwandeling gaan maken.”

„Doen jullie,” zei ze onverschillig.

„Geen land mee te bezeilen,” dacht Pol, terwijl ze weer naar beneden trok. „Ze heeft natuurlijk afgesproken met dien jongen van kantoor.”

Dien avond wandelde Pim langs het strand, vervuld van opstandige gedachten.

Het was een van die prachtige late Juni-avonden, waarop het nog lang licht is en iedereen zich naar zee spoedt om zoo lang mogelijk te kunnen genieten van het in ondergaande zon spiegelende watervlak. Pim zag niet de rimpelende golfjes, die speelsch over elkaar heen stoeiden, noch zag ze de zon, die als een vurige roode bol boven de zee stond.

„Ik ben het beu,” dacht ze. „Ik zou me met plezier in zee laten glijden.”

Pim vond dit „glijden” mooi en het inspireerde haar.

„Een jonge vrouw, die zich in zee liet glijden,” deed het wel. Ze zou het als ze thuis kwam opschrijven.

„Geen wonder,” dacht ze, „dat het taaie kantoorwerk me niet kan bevredigen, ik borrel over van fantasie.”