Wisselend getij

118

de omstandigheden. Hij had nog aangedrongen op een dagmeisje, maar dit was door allebei van de hand gewezen, als zijnde, teveel luxe.

Chita en Maarten hadden eveneens schipbreuk geleden met hun vriendelijk aanbod de kosten van een meisje op zich te nemen.

„Er moet bezuinigd worden,” had Pol gezegd. „En dan moet het ook radicaal zijn. Hebben we ’t niet knus samen, moeder? We galmen den geheelen dag en vinden nog ruimschoots tijd wandelingen te maken. We zorgen voor de lijn, moeder en ikl”

„Doet ze nu zoo opgewekt, of meent ze het?” dacht de getrouwde zuster, die wanneer ze ook kwam — en dat was heel vaak — Pol zingend aan het werk trof.

Maar het was Pol alles werkelijk meegevallen en nog geen oogenblik had ze haar aanbod betreurd, moeder in het huishouden behulpzaam te zijn.

„Moeder is ook zóó eenig,” dacht ze verteederd. „’t Is een genot samen met haar op te werken. Wat is ze kostelijk humoristisch. ’t Lijkt wel of ze hier heelemaal opbloeit.”

En zoo was het ook. Mevrouw Weldam, die een geboren buitenkind was en zich in stad nooit zóó thuis had gevoeld — vooral niet, toen haar man in aanzien en welstand steeg en ze van eenvoudige burgerluidjes tot een goed gesitueerd gezin werden, dat zich alle mogelijke luxe kon per-mitteeren — vond dit buiten wonen een weldaad en was het niet, dat haar man en Pim zich de veranderde omstandigheden zoo aantrokken, dan zou ze het buiten wonen en het zelf voor huis en hof zorgen, als een lot uit de loterij beschouwd hebben.

Pim was door Maarten’s toedoen als volontair op een cacao-fabriek in Haastwijk — een naburig stadje — geplaatst. Het salaris dat ze kreeg was klein, maar voor ver-hooging vatbaar, indien ze haar best deed.