Wisselend getij

117

gen zijn oogen naar Ruth, die in een levendig gesprek was gewikkeld met Wim Weldam.

„Als ze lacht is ze nog mooier,” vond hij en vol welgevallen keek hij naar den fijnbesneden mond en de hagelwitte tanden. „Wat mag Wim voor nonsens vertellen, dat ze opeens zoo lacht?” dacht hij en er was een plotselinge wrevel in hem op dien vriend waar hij sinds hun beider studietijd onafscheidelijk mee was.

„Ik geloof, dat ik ’t te pakken heb,” stelde hij bij zichzelf vast. „Zooiets als bij Maarten en Chita: liefde op het eerste gezicht. Ik denk van nu af een trouwe bezoeker te worden van Titia’s Kinderhuis.”

HOOFDSTUK VI.

De nieuwe bewoners waren „Huize Jacoba” binnen getrokken en nu het huis kant en klaar was en er, zooals Pim zei, bijna de sfeer van hun vorige woning was, nu leek de overgang van het groote en deftige heerenhuis naar het zonnige maar eenvoudige huisje in de duinen niet meer zóó groot als het hun toegeschenen had.

„Gelukkig is het een zonnige dag,” had mevrouw Weldam dankbaar gedacht. Ze had het gezicht van haar man angstig gade geslagen, toen hij ’t voor de eerste maal nadat hij het gekocht had, betrad.

„’t Ziet er genoegelijk uit,” had hij gezegd en ze was blij, nu er op het strakke gelaat een trek van tevredenheid kwam.

Zij en Pol deden samen het werk en kookten, terwijl er eenmaal per week een vrouw uit het dorp kwam om het ruwe werk te doen.

Meneer Weldam had met verbazing gekeken naar vrouw en dochter, die zich zoo volkomen schikten in de verander