Wisselend getij

116

wordt?” vroeg Pim, die opeens een visioen kreeg van Stefan en haar in de bloeiende gaarde.

„Natuurlijk kunnen we jou hier hebben,” plaagde Maarten. „Je komt maar bij den aardbeienpluk. ’s Morgens om vijf uur beginnen de vrouwen, tot ’s avonds zeven. In de blakende zon, babyl minder goed voor je teint!”

Ze wilden juist Stefan’s kamer gaan bezichtigen, toen de luide claxon van een auto weerklonk.

„Tom en Wim!” riep Pim. „Hebben ze ’t toch gedaan! Ze wilden met alle geweld kennis komen maken met Ruth en Stefan. Allemaal nieuwsgierigheid.”

Door den tuin kwamen aangeslenterd Tom van Eerden, Titia’s broer, en Wim Weldam.

„Geliefde zuster!” Wim boog zich naar Chita over, gaf haar een kus, monsterde meteen met een snellen blik Ruth en Stefan.

„Juffrouw Mendel,” Tom van Eerden boog zich voor Ruth, dacht, dat hij nog nooit in zijn leven zóó’n mooi meisje had gezien.

Tom was, vóór Chita Maarten van Oosterwyck had lee-ren kennen, een tijdje hopeloos verliefd op haar geweest, maar toen zijn liefde onbeantwoord bleef, had hij zich gauwer dan hij dacht over deze teleurstelling heen gezet. Na dien tijd had hij veel geflirt, maar tot een echte liefde was het niet meer gekomen.

„Wat een ernst in dat mooie kopje,” dacht hij. „En wat een schittering in die donkere oogen.”

Toen maakte hij kennis met Stefan en opeens schoot het hem te binnen, dat Pim hem Krishnamurti noemde.

„Waarachtig, de vent lijkt op hem,” dacht hij geamuseerd. „Ze zien er allebei uiterst beschaafd uit.” Hij voelde een zekere opluchting, alsof hij ergens bang voor was geweest, dat hij niet onder woorden had kunnen brengen.

Terwijl hij met Stefan sprak over de medische studie gin