Wisselend getij

115

een paar klompen te koopen, anders kan hij morgen niet aan den slag,” beval Maarten.

„Zal gebeuren, meneer,” beloofde Nelis.

„O,” kreunde Pim en ze begon haar geliefden zwager bijna te haten.

„Krishnamurti op klompen!”

Een hevig medelijden met Stefan beving haar en even haar hand op z’n arm leggend, zei ze zacht:

„’t Zal wel wennen.”

Stefan keek haar verbaasd aan en toen pas drong het tot hem door, dat Pim hem beklaagde om de klompen en het tuinmanspak.

„Malle Pim,” er was een zachte toon in zijn stem, want haar medevoelen streelde hem toch. „Ik vind het hier een paradijs hoor! en m’n handen jeuken om te beginnen,” zei hij dan.

Ruth genoot van het gaan door de kweekerij, de broeikassen, den boomgaard en den moestuin. Ze liet zich alles uitleggen en Maarten en Nelis beijverden zich om haar alles te toonen waar ze trotsch op waren en wat ze met eigen krachten verkregen hadden.

„Nog een paar weken,” zei Maarten, „dan zijn onze aardbeien rijp, dan moet u eens komen kijken. Zeg Mendel, kun je mennen?”

Pol beduidde Stefan wat mennen was.

„Ah ja, mennen,” herhaalde hij het woord, dat hij niet kende.

„Ja, zeker meneer van Oosterwijck.”

„Dat treft, jong! als de aardbeien-campagne begint rijden we iederen dag met drie wagens naar de markt in Haastwijk. Dan zul je eens zien, hoe druk het hier wordt. Handen te kort, wat Nelis?”

„Maarten, kun je mij niet gebruiken als het zoo druk