Wisselend getij

114

„Donna Conchita en Sinte Maarten ..ging Pim voort. „Toe, veulens,” lachte Chita, „doe niet zoo dwaas.” „Hebben jullie mekaar hier gevonden, ja of neen?”

„En straks wezen jullie ons een plek in de duinen aan...” zei Ruth.

„Ja, daar koekeloerden ze malkander voor d’allereerste maal in d’oogen, maar in den tuin, hè Chiti?” plaagde Pim. „Viel d’allereerste kus!”

„Mal schaap,” mopperde Chita. „Een echte bakvisch is ze nog, vindt u niet, juffrouw Mendel?”

„Zegt u Ruth, mevrouw.”

„Ja, eigenlijk veel gezelliger.”

Pim telegrafeerde met oog-geknipper naar Pol „dat ’t boterde”.

Toen ze een lange laan, met aan weerskanten bloeiende akkers hadden doorloopen kwamen ze aan een wit hek, waar in groote letters „Duinwyck” opgeschilderd was.

„O!” Ruth bleef sprakeloos staan, toen ze al de vrucht-boomen in bloei zag. „Wat een weelde,” zei ze dan zacht. „Net bruideke’s,” vond Pim.

Midden in den tuin vonden ze Maarten en Stefan in gesprek met Nelis.

„Wat ziet ie er opgewekt uit,” dacht Ruth.

Een eerbiedige groet van Nelis voor „de vrouwe van de Plaats”, dan zei Maarten:

„Nou jong, we zullen de zuster van Mendel ook nog even den tuin laten zien.”

Pim fronsde de wenkbrauwen, ze vond het gek van Maarten, dat ie niet meneer Mendel of meneer Stefan zei. Nou bleef die Nelis ’m natuurlijk ook zoo noemen. Even gingen haar oogen naar Stefan om te zien hoe die het opnam, maar ze zag niets dan een opgewekt gezicht.

„Ja, zeg, je moet vanavond maar met Mendel naar Haast-wijk om een pilow broek en ’n paar stevige boezeroenen en