Wisselend getij

112

hoop ik, dat het u recht goed bij ons mag bevallen. Juffrouw Ruth, succes met uw werk.”

Toen Titia heen was gegaan, bleef Ruth nog even in gedachten verzonken voor het raam staan.

„Overal strijd en oneenigheid. Nergens wordt men met volkomen vreugde ontvangen. Zou het altijd zoo geweest zijn, of leven we werkelijk in een periode zooals de wereld die nog nooit gekend heeft?”

Een roffel op haar deur en Pim en Pol kwamen binnen.

„Wat een dol-gezellig hok!” riep Pim.

„Ties heeft je verwend,” vond Pol. „Ze liet alle meubeltjes met dat fleurige cretonne overtrekken, heeft Chita verteld. Ties vond, dat je een vroolijke kamer moest hebben.”

Een gelukkige trek kwam op Ruth’s ernstig gelaat.

„Jullie Ties,” zei ze dan zacht, „is het voorbeeld van de ware menschenliefde.”

„En nu gaan we naar Maarten’s tuin!” Pim, die meer dan genoeg van het Kinderhuis had, haakte alweer naar afwisseling.

„Goed,” stemde Ruth toe, die nieuwsgierig was de omgeving te leeren kennen waarin Stefan voortaan zou leven.

„Wanneer zouden m’n koffers en de cello komen?” vroeg ze dan.

„Ik denk tegen ’n uur of zes, dan komt de vrachtrijder en die zal jullie bagage wel bij zich hebben. Als hij bijtijds is helpen we je nog met uitpakken,” beloofde Pol.

Ze haalden Chita op en met z’n vieren gingen ze naar de bus.

„We moesten loopen,” stelde Pol voor. „’t Is zulk prachtig wêer.”

„Ik denk er niet aan,” zei Chita. „’t Is zoo warm en dan komen we doodmoe op „Duinwyck” aan.”

„Ben jij een tuindersvrouw?” plaagde Pim, maar ze was dolblij, dat Chita geen zin in wandelen had.