Wisselend getij

106

zou graag verdwijnen. Ik sprak met Nelis af, vóór drie uur op Duinwijck te komen om onze tuindersleerling bij hem te introduceeren. We gaan er dus maar heen en dan zien we jullie straks wel in den tuin. Titia geef je je laatst aangetreden helpster verlof om met de veulens mee te komen? dan kan ze meteen het terrein zien, waarop haar broeder werkzaam zal zijn.”

Ruth tuurde hen na, toen ze den weg afliepen en even schokte het smartelijk door haar heen, dat ze nu ieder in een andere omgeving zouden zijn, in een vreemde.

Pol kwam naast haar staan, keek met haar naar buiten.

„’t Zal allemaal best gaan, Ruth, al is ’t even vreemd.” „Dat zal ’t,” zei ze vastberaden en haar hand drukte stevig Pol’s hand, als in een belofte.

„Gaan we nu naar de kinderen?” vroeg Pim, ongeduldig. „Kom maar,” zei Titia en ze ging hen voor naar een groote zaal, waar langs den muur vele witte wiegjes stonden.

„We treffen het! Voedering der diertjes,” lachte Pim. Zuster Blom en een leerlingverpleegster waren bezig de baby’s de flesch te geven.

Ruth’s oogen straalden en ze ging van het eene hagelwitte bedje naar het andere.

„Wat een dodden, hé?” zei Pol.

„En wat zien ze er gezond uit,” prees Ruth.

„Nu wel,” Titia zei het met voldoening. „Toen ze kwamen waren ze zoo bleek en ondervoed, niet zuster?”

„Ja, stakkerdjes waren het.”

Ruth moest alles zien en ze was opgetogen over zoo’n model-babyzaal, waar alles naar de meest moderne eischen was ingericht.

„Dit is de zaal waar de grootere kinderen spelen als het leelijk wêer is.”

Titia opende de deur van een groot en licht vertrek, waar lage leunstoeltjes en tafeltjes stonden, rood en blauw ge