Wisselend getij

105

keurig onder d’r neus gedraaid,” en ze voegde zich bij Ruth en Maarten, spoorde hen aan om toch eindelijk door te loopen.

„Chita, haar arm in dien van haar vriendin hakend, zei berouwvol:

„Ik voel wat je denkt, Ties. Maar ’t meisje is ook zóó mooi en apart.”

„En Maarten een man om hoopstoop verliefd op haar te worden,” lachte Titia. „Chiti, doe niet zoo kinderachtig en help een beetje mee om ze wat vergoeding te geven voor al wat ze missen moeten.”

„Het Eibersnest” annonceerde als een gids Pim, toen ze voor het vriendelijk Tehuis stonden, dat Titia van Eerden’s trots en glorie uitmaakte.

Door de ruime hall, vol planten en bloemen, gingen ze naar Titia’s zitkamer.

„Ik wil u eerst even voorstellen aan eenige van mijn helpsters,” zei Titia en naar de huistelefoon gaande, verzocht ze hen in haar zitkamer te komen.

„Zuster Blom, de dames van Meeresteijn en Wartens,” stelde ze voor, toen in hun heldere linnen japonnen met krakende witte schorten en kleine witte mutsjes op het hoofd, de drie helpsters binnen kwamen.

Ruth voelde de taxeerende blikken van de zuster, de koude, onvriendelijke van juffrouw van Meeresteijn, de onverschillige van haar collega Wartens.

„De rest van onze helpsters ontmoet u als we naar de kinderen gaan,” zei Titia’s vriendelijke stem.

„Mispunt!” dacht Pol, die het onaangename kijken van juffrouw van Meeresteijn direct opgelet had. „Was ik al bang voor. Die kijkt natuurlijk op Ruth’s geloof neer.”

Er was even een algemeen gesprekje, dan gingen de helpsters weer aan hun werk.

„Zeg kinderen,” zei Maarten zijn horloge raadplegend, „ik