Wisselend getij

103

een zekere vereering voor Titia, die er, volgens Pim uitzag, als een heilige.

En Ruth, verrast naar haar kijkend, was onmiddellijk getroffen, door het zuivere profiel van Titia, met het glanzend blonde haar, dat zich geheel naar achteren gestreken in een losse wrong tegen de ranke hals aanvleide.

„Is dat nu jullie Ruth?”

Titia’s oogen keken zoo vriendelijk naar het meisje en haar handen uitstekend zei ze hartelijk:

„Ik hoop dat het u goed in ons Eibersnest zal bevallen.” Het ging als een warme stroom door Ruth’s hart.

„Die twee hebben mekaar gevonden,” dacht Pol, toen aan de lunch, Titia en Ruth, die naast elkaar zaten, in een druk gesprek gewikkeld waren over kinderverzorging. „En als ik goed zie, botert ’t tusschen Maarten en Stefan ook wel. Maar zus Chita? ik moest me al erg vergissen als die niet met weinig vriendelijke blikken naar Ruth’s donkere schoonheid loert. Ai mij! als Chita jaloersch wordt, dan kan Ruth geen goed bij haar doen.”

’t Was Pim, die na de lunch alweer ongeduldig vroeg: „Hoe deelen we nu den middag in?”

Ruth en Stefan schoten in een lach.

„’t Is net als in België,” zei Stefan. „Als ’t van Pim had afgehangen, waren we van de eene plaats naar de andere gerace’d. Ze had nergens rust.”

„Kwikkie!” plaagde haar zwager.

„Ik kan er niets aan doen. Ik heb de eeuwige onrust in me,” klaagde Pim.

„Moet je toch eens trachten tegen te gaan. ’t Is gemakkelijk gezegd: ik kan er niets aan doen!” vond Chita. „Wat zul je beginnen als je in een betrekking moet?”

„Jakkes, spreek daar nu vandaag niet over!” stoof Pim nijdig op.

„We gaan naar het Eibersnest,” zei Titia, die zag hoe