Wisselend getij

102

„O!” riep Ruth in extase uit, toen ze van uit de hoogte het golvend duinlandschap zag liggen.

„Als een zilveren streep ligt de zee er achter. Hoe wonderschoon!” zei Stefan zacht.

Ze waren stil van verrukking en weer koesterde Maarten zich in hun bewondering. Maarten, die de plaats van zijn geboorte zóó lief had en er nooit genoeg van kon krijgen.

„Kijk Ruth,” wees Pol. „Zie je dat rood glinsterende dak in die duinvallei? daar ligt het Eibersnest.”

Maarten reikte haar den grooten zee-kijker over.

„Wat ligt het daar heerlijk beschut,” zei Ruth. „Ik zie de kleintjes loopen in de duinen.”

„Wacht maar tot je het heelemaal gezien hebt. Dan ben je pas goed verrukt,” voorspelde Pol.

„Kijk Ruth,” zei Pim. „Zie je die duinpan daar! Dat is een heel gewichtige plek! daar heeft Maarten van Ooster-wijck voor de eerste maal donna Conchita in d’oogen geblikt.”

„Niet uit de school klappen, baby,” waarschuwde Maarten. „Wat zijn al die groote gebouwen, die ik daar in de verte zie liggen?” vroeg Stefan.

„Herstellings-oorden en vacantie-kolonies.”

„’t Lijkt me hier de aangewezen plek om te herstellen,” vond Ruth. „Ach, Stefan, konden vader en moeder het maar zien, ze zijn allebei zoo dol op zee en duinen.”

„Chita wuift met de vlag, teeken dat we af moeten dalen,” waarschuwde Maarten.

Geheel beneden, als een klein stipje, zagen ze Chita wuiven met een witte vlag.

Toen ze weer op den beganen grond stonden, ontmoetten ze in den tuin Chita met haar vriendin Titia van Eerden.

„Dag Ties!” de beide meisjes liepen op haar af en het was een bizonder hartelijke begroeting, want Pim en Pol hadden